Realitycheck

Begin deze maand was ik in Glasgow op het Europese congres over obesitas. Wat ik daar allemaal leerde lees je hier. Maar wat ik nog niet verteld heb, is dat dit congres ook een goede realitycheck was voor mezelf. Niet dat ik zelf obees ben, of overgewicht heb. Maar wel wat de invloed van onze leefstijl is op ons lichaam.

7 jaar geleden viel ik 10 kilo af. Door mijn voeding drastisch aan te passen en te gaan hardlopen. Soms 5 kilometer, soms 12 kilometer per keer op mijn topfitst.  Inmiddels zijn er een weer een paar kilo bijgekomen. En ik weet dondersgoed hoe dat komt; ik beweeg te weinig. Of specifieker: ik beweeg genoeg, maar ik sport te weinig. Daarom ben ik zeer recent toch maar weer begonnen in de sportschool met groepslessen: bodypump voor de spieropbouw en bodycombat voor mijn conditie. Want na mijn hielspoor en 2x een knie op slot (oorzaak: problemen met mijn meniscus) durf ik niet goed meer te gaan hardlopen. Iets wat ik erg jammer vind, want hardlopen is een heerlijke sport die je bijna overal kunt doen.

Spastische darm

Mijn realitycheck in Glasgow had met voeding én beweging te maken. Na de eerste dag congres heb ik de halve nacht wakker gelegen van de  darmkrampen. En dat lag niet aan het eten van de avond van te voren, maar aan mijn darmen. Ik wist eerst niet wat me overkwam, tot ik het me weer herinnerde. Ik had vroeger heel vaak buikpijn. Eigenlijk standaard. Ik ging zeer onregelmatig naar het toilet, en echt soepel verliep het daar nooit. En elke vrijdagavond, als ik na een week werken aan de vrimibo met wijn en bitterballen zat, sloot ik die standaard af met nog meer buikpijn en last van maagzuur. De diagnose van de huisarts was spastische darm, iets waar je maar mee moet leren leven.

Het belang van vezels

Tot 7 jaar geleden. Toen was ik er klaar mee dat ik meer dan 80 kilo woog (wat me met een lengte van 1.83 nog steeds niet tot de categorie overgewicht behoorde, dat zou ik bij een gewicht van 84 kilo pas zijn, maar echt fijn voelde ik me niet). Ik ben me toen gaan verdiepen in wat een gezond voedingspatroon nou eigenlijk is, en kwam al snel uit op dat ik te veel en de verkeerde koolhydraten at. Ik dacht dat ik wel gezond at, maar dat klopte niet. Veel te weinig groente, veel te veel brood en pasta, te veel pakjes, zakjes, bewerkt eten. Omdat ik alleen iets wilde gaan doen wat ik de rest van mijn leven vol kan houden, kwam ik uiteindelijk uit op het South Beach dieet. Minder koolhydraten eten leek me niet zo moeilijk, ik ben sowieso geen aardappeleter.

Met een paar weken South Beach verloor ik wat kilo’s, en door mijn hele eetpatroon aan te passen, én te beginnen met hardlopen gingen de overige kilo’s eraf. En verdween mijn buikpijn ook. Door de combinatie van meer beweging en veel meer vezels eten. Ik eet nu al jaren standaard zo’n 300 tot 500 gram groente per dag en eet zoveel mogelijk volkoren producten als ik koolhydraten eet.

Zoveel groente kan alleen als je ook groente bij de lunch of als tussendoortje eet. En door vaak soep of een salade als lunch te nemen, eet je automatisch minder brood. Ook dat scheelt qua koolhydraten.

Natuurlijk eet ik ook af en toe een gebakje, een stroopwafel of andere vormen van snelle koolhydraten. Maar dat is de uitzondering geworden, niet de regel. Ik ben veel meer gaan bewegen, heb jaren hardgelopen, probeer 10000 stappen per dag te lopen. Kortom ik heb mijn leefstijl blijvend veranderd, blijf slank, en kan dagelijks gedachteloos en pijnloos naar het toilet. Tot deze meivakantie.

leefstijl groente

Wat ik niet at

De eerste week van de meivakantie waren we in Zeeland met vrienden. 6 stellen, met heel veel kids, 25 mensen in totaal, supergezellig. Allemaal een eigen huisje, dus met zijn allen in 1 huis eten was niet echt te doen. Oplossing: veel bbq-en toen het nog warm was, en de andere dagen eten bij een strandtent. Supergezellig en lekker. Maar de Nederlandse horeca blinkt niet uit in creativiteit met groente. Ook als je een vegetarisch gerecht besteld kom je zelden aan de 150 gram groente. En dat is wat er mis ging. Het was niet eens zo zeer wat ik wél heb gegeten, want ik heb heus meestal wel de meest gezonde keuze van de kaart genomen. Ik kreeg last van wat ik niet heb gegeten: mijn dagelijkse portie vezels in de vorm van veel groente.

En dat in combinatie met een hele lang dag stil zetten op het congres (we begonnen om half 9 en liepen om 18.45 uur het congrescentrum uit), was funest voor mijn darmen. Ineens had ik na 7 jaar mijn verschijnselen van mijn spastische darm weer terug. Vet irritant en pijnlijk. Ik was helemaal vergeten hoe pijnlijk. Ik was überhaupt vergeten dat ik het had.

De oplossing

De oplossing? Heel veel vezels eten, veel water drinken, lopen. En zakjes vezels. Want we zaten in een hotel midden in de stad dus zelf koken ging niet. En je kunt veel van Glasgow zeggen, maar niet dat je er struikelt over de healthy saladbars met verse groene smoothies en salades met gegrilde groente ;-). Misschien zijn ze er wel hoor, ik heb niet heel Glasgow gezien, maar in de buurt van ons hotel boven het station waren ze niet. Wel salades met veel mayonaise en andere zaken waarvan ik vroeger dacht dat ze gezond waren maar inmiddels wel beter weet. Gelukkig verkocht de Boots zakjes met psylliumvezels., en die gaven rust voor mijn darmen. Inmiddels volg ik mijn normale voedingspatroon weer van veel groente, water, vezels en beweging en heb ik nergens last van.

En zo werd ik op een congres over obesitas en dus ook leefstijl geconfronteerd met mijn eigen niet zo gezonde leefstijl van de afgelopen dagen/ week. En weet ik weer helemaal dat ik de juiste keuze heb gemaakt zeven jaar geleden.

Wil jij ook van je darmproblemen af? Kijk hier hoe ik jou kan helpen! Je bent altijd welkom voor een kennismakingsgesprek, op mijn kantoor of via de telefoon of skype.